Açıklama
Bireyin yaşamını, belirli normlara eleştirel mesafeyle, kendi üzerine çalışarak bir “sanat eseri” gibi kurma fikri. Foucault’nun geç döneminde, özne, verili bir töz değil, kendisi üzerinde çalışan bir pratikler bütünü olarak kavranır. Bu estetik-etik proje, hem iktidarın normalleştirici etkilerine direnme, hem de yeni öznellik biçimleri icat etme imkânı sağlar.