Açıklama
Öznenin kendisiyle, başkalarıyla ve hakikatle ilişkisini dönüştürmeye dönük etik pratikler bütünü. Antik gelenekten esinle yeniden okunan öz-bakım, yalnızca bireysel “kişisel gelişim” değil, öznenin kendini ve iktidar ilişkilerini sorgulamasına imkân veren bir etik-politik eleştiri tarzıdır. Bu pratikler, neoliberal özneleşmenin taleplerini boşa çıkarabilecek özgürlük stratejileri yaratır.