Açıklama
Çocuğun aynadaki bütün beden imgesini tanıdığı ve ego’nun imgesel olarak kurulduğu gelişimsel eşik. Lacan, ayna evresini “ben” işlevinin biçimlendirici anı olarak tanımlar; çocuk eksik ve dağınık beden deneyimini bütün, ustalaşmış bir imgeyle özdeşleştirir. Bu özdeşleşme hem narsistik bir haz hem de yabancılaşma kaynağıdır; özne kendisini hep dışarıdaki bir imge aracılığıyla kurar.