Açıklama
Ensest yasağını ve simgesel yasayı temsil eden, çocuğun anneden ayrılarak simgesel düzene geçişini sağlayan ana gösteren. Klasik formülasyonda Babanın-Adı, Oidipus karmaşasını düzenler ve özneyi dil ve yasa ağına yerleştirir. Daha geç dönem okumalarda, bu kavram sabit bir gösteren olmaktan çok, Öteki’nin iyiliğine dair bir “iman edimi” ve özneyi objet a’dan ayıran bir bağlanma jesti olarak yeniden düşünülür.